İşte bu cümlede bahsedilen şey, işin bütün hayrını, güzelliğini kaçırıyor maalesef. Reklam platformuna dönüşüyor yardımlaşma organizasyonuları. Zengin is sırf kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez diyerek, elalemin gözüne soka soka yapıyor bu yardımları (gönülden yapanları tenzih ederim).

İftar çadırlarının ise anafikri kaybolmuş gibi geldi bana. TV’de gördüğüm bir iftar çadırı manzarasının içinde yemek yiyen insanların büyük çoğunluğu, aslında hiç de ihtiyacı olan insanlar gibi değildi. Kimisi evine yetişemediği için oradaydı, kimisi ise oradaki atmosferi sevdiği için. Tamam iyi, hoş. Ancak ya ben bu çadırların amacını yanlış biliyordum bugüne kadar, ya da o giderek bu etkinlikler amacından sapıyor.

Nitekim, toplum olarak samimi değiliz. Samimiyet kavramı, çıkarlarımızla örtüştüğü sürece bir anlam ifade ediyor çoğu zaman. Bana göre sorun, sosyal sıkıntıların insanlarımızın karakterlerini kökünden değiştirmesindedir. Çözümü bilmiyorum, bilsem zaten kral olurum, çıkarım doğrultusunda kullanırım (çok samimiyim)